Dag 14: afscheid, en op weg naar Theth, de parel van de Albanese Alpen

We stonden vroeg op. De zon hing nog laag aan de hemel toen we samen gingen zitten om te overleggen: wat zou onze volgende bestemming worden? Al snel waren we het eens — het werden de Albanese Alpen. Onze keuze viel op een plek aan een rivier, vlak bij het dorp Theth.

Na een heerlijk ontbijt kwam Maike erbij zitten. We kenden haar pas sinds gisteren, maar ze voelde nu al als een soort bonusdochter tijdens deze vakantie. Terwijl ze met ons een kop koffie dronk, liet ik haar de plek zien waar wij die avond zouden overnachten — een prachtige, stille locatie aan het water, volledig off grid.

Maike was meteen enthousiast en vroeg of ze daar ook naartoe mocht. Natuurlijk vonden wij dat geen enkel probleem. De natuur is van iedereen; we mogen ervan genieten, zolang we er met liefde en respect mee omgaan.

Afscheid van een warme plek

Terwijl Maike alvast die kant op ging, bleef ik nog even hangen. Ik wilde de sfeer van deze warme, liefdevolle plek vastleggen op beeld. Met mijn camera liep ik langzaam rond. Ver weg van mijn thuisland, en toch voelde ik me hier verbonden. Men zegt weleens: als je bevriend raakt met een Albanese familie, dan is dat voor het leven — vandaag begreep ik dat pas echt.

Na nog een drankje, het afrekenen en een hartelijk afscheid — inclusief een warme knuffel — gingen wij op weg naar onze volgende bestemming. Met een warm gevoel en een hoofd vol indrukken verlieten we deze plek. We waren klaar voor een nieuw avontuur, al had Patok — en vooral familiecamping Pata — zich diep in ons hart genesteld.

De reis naar Theth

Theth ligt diep verscholen in het Theth National Park, in de provincie Shkodër, vlak bij de grens met Montenegro. Het dorp is alleen bereikbaar via een kronkelige bergweg en ligt in een afgelegen vallei, omringd door ruige bergtoppen.

Het was dan ook een hele kunst om dit dorpje te bereiken. Hoewel de omgeving adembenemend was en we meerdere keren stopten om foto's te maken, was het een vermoeiende rit voor Jan-Willem. Terwijl ik hem zo goed mogelijk mondeling navigeerde door de haarspeldbochten, kwamen we langzaam maar zeker dichter bij Theth.\

Een helpende hand onderweg

Onderweg kregen we een berichtje van Maike. Ze vermoedde dat haar remmen het niet goed meer deden en was daarom gestopt. Omdat we toch in de buurt waren — en Jan-Willem het simpelweg niet over zijn hart kan verkrijgen om iemand niet te helpen — besloten we iets eerder te stoppen, bij Camping Balcony in Theth.

Daar stond haar groene Mercedesbusje, genaamd Freek, al te wachten. De wielen gingen eraf, en al snel ontdekten ze het probleem: een remblok was losgeraakt en stak nu boven de remschijf uit. Tijd om de ANWB te bellen, dachten we nog. Maar de campingeigenaar besloot op z’n Albanees het probleem op te lossen — met wat draad en een tang.

Ademloos uitzicht en rijke geschiedenis

Terwijl zij druk bezig waren, genoot ik van de overweldigende natuur: de indrukwekkende Albanese Alpen, de frisse lucht en het schitterende uitzicht over Theth. Ik raakte in gesprek met een local die trots vertelde over zijn dorp. Theth kent een rijke geschiedenis. Het bestaat al sinds de middeleeuwen en is eeuwenlang volledig geïsoleerd geweest van de buitenwereld. Daardoor zijn veel tradities behouden gebleven: de klederdracht, gebruiken en traditionele huizenbouw.

Tijdens de Ottomaanse overheersing bleef Theth een katholiek bolwerk, terwijl veel andere delen van Albanië overgingen naar de islam. Er staat nog altijd een kleine katholieke kerk uit de 19e eeuw — eenvoudig, maar vol betekenis.

De mensen leefden hier van landbouw, veeteelt en ambachten. Door de afgelegen ligging waren ze volledig op elkaar aangewezen. Een bijzonder gebouw is de Kulla e Ngujimit, oftewel de Bloedvetetoren. Deze stenen toren diende als schuilplaats voor mannen die betrokken waren bij een bloedwraak, volgens de Kanun van Lekë Dukagjini. Hier konden ze zich maandenlang verstoppen, in afwachting van verzoening tussen families.

Een warme afsluiting van de dag

Toen Jan-Willem en Maike klaar waren met de reparatie, haalden we alles uit onze magere voorraad en maakten een geïmproviseerde maaltijd. We genoten nog even na van deze bijzondere dag. Het werd al snel fris, dus we besloten de avond voort te zetten in Opa Sef, waar we nog wat kletsten en een drankje deden.

Met een voldaan gevoel kropen we uiteindelijk ons bed in — moe, maar vol mooie indrukken.